Rak pęcherza moczowego

0 Comment

Rak pęcherza moczowego (ang. bladder cancer) – choroba nowotworowa pęcherza moczowego, najczęściej wywodząca się z komórek nabłonka przejściowego(urothelium) błon śluzowych wyścielających światło narządu. Rak (carcinoma) stanowi zdecydowaną większość złośliwych nowotworów pęcherza moczowego.

Epidemiologia[edytuj | edytuj kod]

Rak pęcherza moczowego jest jednym z częstszych nowotworów ludzi w podeszłym wieku. Zachorowalność znacząco wzrasta w 7. i 8. dekadzie życia. Częściej (2 do 3 razy) występuje u mężczyzn. W Polscejest czwartym pod względem częstości zachorowań nowotworem mężczyzn i ósmym u kobiet. Rak pęcherza częściej występuje u ludzi rasy białej niż czarnej. Wśród czynników ryzyka zachorowania na raka pęcherza moczowego wymieniane są:

Nie stwierdzono dotąd rodzinnej predyspozycji do zachorowań na ten typ nowotworu.

Histopatologia[edytuj | edytuj kod]

Obraz histologiczny raka pęcherza moczowego

Nowotwory złośliwe pęcherza moczowego wywodzące się z nabłonka przejściowego tradycyjnie nazywano rakami przejściowokomórkowymi (carcinoma transitionale). Obecnie częściej używa się terminu nowotwory (raki) urotelialne (ang. urothelial neoplasms). Ze względu na typ wzrostu wyróżniamy:

  • raki brodawkowate naciekające
  • raki płaskie naciekające
  • raki płaskie nienaciekające (in situ).

Klasyfikacja WHO w zależności od stopnia zróżnicowania nowotworu wyróżnia:

  • nowotwory dobrze zróżnicowane, o niskim potencjale złośliwości (G1)
  • nowotwory o średnim stopniu złośliwości (G2)
  • nowotwory skrajnie niezróżnicowane, anaplastyczne, o wysokim stopniu złośliwości (G3).

Raki płaskonabłonkowe pęcherza moczowego (carcinoma planoepitheliale) są stosunkowo rzadkie i stanowią około 5% raków tego narządu. Inne nowotwory złośliwe pęcherza stanowią łącznie mniej niż 5% przypadków, zalicza się tu:

  • gruczolakoraki (adenocarcinoma)
  • raki drobnokomórkowe (small cell carcinomas)
  • pierwotne chłoniaki pęcherza moczowego (lymphoma)
  • mięśniaki (leiomiosarcoma, rhabdomiosarcoma).

Objawy i przebieg[edytuj | edytuj kod]

Stadia zaawansowania raka pęcherza moczowego w klasyfikacji TNM

Pierwszym objawem jest zazwyczaj bezbolesny, często masywny krwiomocz. Wystąpienie bezbolesnego krwiomoczu i obecność skrzepów w moczu zawsze budzi podejrzenie raka pęcherza moczowego. Ponadto stwierdza się niecharakterystyczne dolegliwości ze strony układu moczowego, takie jak:

Późnym objawem może być macalny guz w okolicy nadłonowej.

Rozpoznanie[edytuj | edytuj kod]

Przy wystąpieniu wspomnianych objawów pierwszym wykonywanym badaniem jest badanie moczu z posiewem. W przypadku krwiomoczu wykonuje się USG. W razie wątpliwości przeprowadzana jest cystoskopia.

Leczenie[edytuj | edytuj kod]

Leczenie raka pęcherza moczowego zależy od głębokości jego naciekania w głąb ściany pęcherza. Powierzchowne guzy (nieprzechodzące przez błonę mięśniową) leczy się za pomocą przezcewkowej radykalnej elektroresekcji guza (TURT). Stosuje się także immunoterapię (szczepionką BCG), która jest skuteczna w 2/3 przypadków[1]. Leczenie powierzchownego raka pęcherza przy pomocy serii wlewek szczepionki BCG jest najskuteczniejszą wśród wszystkich znanych metodimmunoterapii nowotworów. Skuteczność immunoterapii BCG ocenia się wyżej niż skuteczność miejscowej chemioterapii[2].

Zaawansowane zmiany wymagają radykalnego usunięcia pęcherza moczowego z okolicznymi narządami oraz węzłami chłonnymi miednicy mniejszej. Pęcherz moczowy można odtworzyć z odcinka jelita lub wszczepia się moczowody do izolowanej pętli jelita cienkiego[3].

Radioterapia z chemioterapią mogą być uzupełnieniem leczenia chirurgicznego.

Przypisy

  1. Skocz do góry AB. Alexandroff, AM. Jackson, MA. O’Donnell, K. James. BCG immunotherapy of bladder cancer: 20 years on.. „Lancet”. 353 (9165), s. 1689-94, May 1999. DOI: 10.1016/S0140-6736(98)07422-4. PMID: 10335805.
  2. Skocz do góry Tomasz Demkow: Podstawy patogenetyczne działania BCG-terapii powierzchownego raka pęcherza moczowego. Urologia Polska. [dostęp 2011-05-29].
  3. Skocz do góry Andrzej Szczeklik: Choroby wewnętrzne [Dokument elektroniczny] : podręcznik multimedialny oparty na zasadach EBM. Kraków: Medycyna Praktyczna, 2006. ISBN 83-7430-072-8.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • V. Kumar, R. Cotrani, S. Robbins: Patologia Robbinsa. Wrocław: Elsevier Urban & Partner, 2005. ISBN 978-83-89581-92-1.
  • Włodzimierz Januszewicz , Franciszek Kokot (red.): Interna.. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2005. ISBN 83-20

źródło http://pl.wikipedia.org/wiki/Rak_p%C4%99cherza_moczowego

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Możesz użyć następujących tagów oraz atrybutów HTML-a: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>